Historia irlandzkiej whiskey

Irlandia jest z dużym prawdopodobieństwem miejscem najstarszej udokumentowanej destylacji whisky w Europie. Legenda głosi, że sztukę tę przywieźli z podróży do Ziemi Świętej irlandzcy mnisi w VI wieku. Pierwszy pisany zapis dotyczący irlandzkiej whiskey pochodzi z 1405 roku, z „Annales Clonmacnoise", które odnotowują śmierć naczelnika klanu po nadmiernym spożyciu aqua vitae.

W XVIII i XIX wieku irlandzka whiskey była dominującym destylatem świata. W Dublinie, Cork i Belfaście działały gigantyczne destylarnie, takie jak Jameson, Powers, Roe i Bushmills, których produkcja przewyższała łączną produkcję Szkocji. W szczytowym momencie druga połowa XIX wieku widziała eksport irlandzkiej whiskey do wszystkich zakątków Imperium Brytyjskiego i Ameryki Północnej.

Nazywaliśmy ją whiskey przez „e", by odróżnić od tańszej szkockiej.

Wiek XX przyniósł Irlandii bezprecedensowe załamanie. Wojna o niepodległość i wojna domowa odcięły irlandzkich producentów od rynków Imperium. Amerykańska Prohibicja (1920–1933) pozbawiła ich największego rynku zagranicznego. Niemal równocześnie Szkocja rozwinęła sztukę blendingu, oferując lżejszy, bardziej dostępny produkt.

Wielka Brytania, w odwecie za irlandzką niepodległość, zamknęła rynki Wspólnoty dla irlandzkiej whiskey. W ciągu kilku dekad z kilkudziesięciu wielkich destylarni pozostały zaledwie dwie — Bushmills i połączona destylarnia Midleton, w skład której weszli Jameson, Powers i Cork Distillers.

W latach osiemdziesiątych rozpoczęło się powolne odrodzenie irlandzkiej whiskey. Otwarcie destylarni Cooley w 1987 roku przełamało trwający dekady duopol. Współcześnie w Irlandii działa ponad czterdzieści destylarni, a marka Jameson stała się jedną z najszybciej rosnących spirytusowych marek świata. Wraca też do łask tradycyjny styl Single Pot Still — unikalna irlandzka technika oparta na mieszance słodowanego i niesłodowanego jęczmienia.